دلـــم بـه تشویـش وهـم طپــیده مــدام

بـه تــاراوهـــام بسـته عقــیده مــــدام

زنــــدگی راوبـال گــردن نــخـواســتم

نـاتــوانــیم بــه عجــزکشیــده مـــــدام

نــازکــی هرچنـد مشق طاقت میــکند

ایـن رشــتــه ازفشــاربـــریـده مـــدام

بخت بـه دروازه نـومـیدی نمی کـوبـد

مـرغ ازشــاخ مایـوسی پـریده مــدام

شـــهد وصال بــه تلخی ایــام نیـارزد

عاشق بیچاره زهرفراق چشیده مدام

غــریق راموج،خـانه تـرس مـــیشود

بــه واهـمه هســت مــارگزیده مــدام

هـوس گهی بـه تـرس قـناعت نمیکند

مرغ بــه اســارت دانــه طپیده مــدام

بــیتو بـاب غـم بردل مـن باز میـــشود

زپیشم مروکه اشک من آغاز مـــیشود

عـــاشـق شــــدی ایـدل زتغـافــل نـنال

هـــرشیوه باین کارزار جواز میـــشود

راز محبت شده چه نازک  صورخیال

تمـــنای مـعشوقه بـبین نـــاز مـــیشود

به دوســتی هــا پرده ابهام مکدر است

هـرجزوه که فهمیده نـــشد راز میشود

نالــــیدن پرســوزدل کارمحالــــــیست

ورنـه هردمـــیدن به نی ســاز مـیشود

سنگ زصافی به تاج خزیده"محمود"

ازصداقـت هرکـس چـوایــــاز میـشود

دل ازشوق وصل توبـــــــــه ماتم است

بیتوهرچه بجان کشیـــــــــــده کم است

نافرمانی گم کنـــــــــــــدقدرشناسی را

این کهنــــــــــــه غم زدوران آدم است

کس به تشویـــش روزی لطف نمیکند

در این زمان اگر کــــــــند حاتم است

کجروی قلم پاس دوستـــــــــی نمیکند

پاسدار محبت قبلـــــــــــــه عالم است

اگرشـکارزدایره قســـــــمت ره گشود

معقول بوده تیــــــــــــر گناه رم است

حرص به چاقی تکلیف لاغری میکند

انجام معایــــــنه دریغـــــــا ورم است

تامنطق ازسرنیــــــــزه جواب نگیرد

بی رونقی هم به بـــــــــازارقلم است

^{غم  عشـــقت به  گردنم  چو  گلوبند  است}

^{چـــه عقده  ها که  بیتو  به  گـلو بنـد است}

^{بلاتکلیـــــفی مانع پـــرواز تصــــمیم  شـد}

^{یادل بوالــــهوس به هـــرســــو بند  اسـت}

^{جرات  نمی کـــشد  باراشتـیاق  بسوی تو}

^{گرنــه دیده بــه سیــــــمای آرزو بند است}

^{به بزم صــــفا ترنم ســـاز منظـــورنیـست}

^{شوق بســـــــیاربه تار گفـــتــگوبند اسـت}

^{به تکلـــیف بســـی مرده اند  حریصـــــان}

^{به طمع عطری کــه به ناف آهو بنداسـت}

^{ازمفلـــــــسی ایام وصــــلم  دیر مــیشود} 

^{این کارهــم  به  بـــازار کاهــــو بنداست}

ازیــن وضــع بـه دیـده خـونـاب مـیریزد

غــم است که حـلقه بـه گــرداب میـریزد

اهریمن باد به تخریب قامت سبز بـــرگ

بــاظاهرنوازشــش زهـرخـراب میـریزد

سیل است بجای اشک درین شهریتیـمان

خون بجــای نـان ازین آسیــاب میـریزد

عــرق ازعمـل خصـم درین تــنــورداغ

چـوچــربوی شـرم ازین کـباب مـــیریزد

ازلای زخـــم التــهابــی اذهــان پیــــــر

وهـم بسیارهسـت به اضطراب مـیــریزد

بـه دیــوار بی اعتمـــادی از کـثرت بـلا

تصـویـربـی جان ازلای قــــاب مـیریزد

به چادراضطراب خوف مرگ درکمــین

ازمــژه سـربــازبـه پهره خواب مــیریزد

کجــابـه بـاورنشــیند راستــی درین بـزم

به مــردم دیــــــده  نقش سراب مــیریزد

آتش بـس را اگرازمنـطق لنگ  نپرسـیم

بـه صفحه سـوال ها کی جـواب مـیریزد

مدارا بازخــم چـرکین نــه ثـواب اســت

سگ دیــوانه بـه هـرســولعـاب مــیریزد

دل زنـده است به شوق رسیدن بـه آرزو

ازبـــرزخ ناامیـــــدی عــــذاب میــریزد

شـــرح درد راطــول کــلام مهم نیســــت

امــیدوصـل را تلخــی ایــام مهم نیســـت

گـرعشـق آزمـایـش کــنـدصــبرمشقـــت

صیدطپـیده رانــــوع دام مـهــم نیســـــت

حســن خط بـه دیـده گــل قالــین میـشود

بوالهــوس را شـکـم لام مهـم نیســــــت

به اشـک همـیشه یک بهـانه منطقســت

مفلـس راسنجـش ارقـام مهـم نیســــــت

بی آبی ها خشــک کنـــدزودگــل ادب را

دیـوانـه را عفـت کـــلام مهـــم نیســـــت

به جز فـنــای جان سالـک مجـــذوب را

لــــذت از لام تـا بـــه کـــام مهـم نیســت

گــــرصـورخیال افــتد بصـــورت سیـرت

معـشــــوق رازشـتی انـدام مهـم نیـست

تانـَفس درسینه باشدنفـــس آرام نمی گیـــرد

تانــیت هاخــیرنباشد کارانجام نمی گیــــــرد

بی پروایی ها بدامان ندامت فتنه هــــــــست

 صیدمحتاط راهیچگاه حلقه دام نمی گیـــرد

جزبه فهــمیدگی افــتادگی مــقدور نیـــــست

 چیزی بغیرعلم دست شین ولام نمی گیـــرد

درتنورروزگارپخته گردیدن کمال باشـــــــد

به میل خویش هم دندان توته خام نمی گیرد

فریب طمع کسان خوردن از بی هرزگیست

سارق هم به جای ناشناخته گام نمی گیـــرد

تادنـیادهـدچـیزی دوچــندان بــاز می ســتاند

هشـیارزیــن بازارهیـچگاه وام نمی گیـــــرد

بیتو هر دم اگرمــــــیل مردن کنم رواســــت

بیتو هر دم اگرســـــــیل گریه کنم بـجاسـت

یادحضــورش بـــاغــم تــــنیده می آید

به زخـــمم چـــوتیــغی دریــده می آید

مرگ وزندگی مرا بــــیم وامید اوست

اگــــــرمــیرود،چوبــادوزیــده می آید

جوانــی به مزرعه ســبز عشـق خزید

حسرت وصـل برین تن خمیده می آید

ناصـــح عمــق زخم دلم را چه دانی؟

ســـــوزفقــط بــه مــارگــزیده می آید

بســـکه جنگ دیـده ام ز ناملایمـــات

بی الـتفـاتم کــــه هــــر پـدیـده می آید

درحـصول هـا اگربه صــبرمقام شود

ظـــفرهـااحـــترام گــــزیــده مــی آید

جذب حیرت نشوی از فریب روزگار

که هرعمل زین چـــشم دریده می آید

بمــفلس نیت خــیرهــم اشتـــــباه کنند

به دارا هـــرعـمــل پـــسندیده می آید

باتـــضرع نشـــانه ظـــلم گـم نمیشود

ظــالم را کی اخـــلاق حمــیده می آید

تـابه وصـــل رسـم فغــان بود به انتظارمن

به هـــجریارکم نـشود غـم های روزگارمن

بسکه گریســته ام زاربــداغ ویرانی وطنـم

پرخون بـــود زفــوران غــم دل داغــدارمن

درویرانـــسرایم جـز درد گــنــجی نیابـــــید

چنـــــبرزنــیدغــم هـا اگــربـردل فـــگارمن

چه غم انگیزبود ترک اعتیادورعشـه خمار

چه مـــیپرسی ای دوســت ازحالت زار من

اگرهمدلی نـبود ازهمزبانی ها چه سود؟

باخـــــت بـودآشــــکارازاول بـه پیــکارمن

به بازی ســرنوشـــت پریدن رنگ بیاموز

نموده زندگی را خوش بـاوری ها زار من

ازعشــقت سوختم پاک تاشعله جمـع باشم

جــــز دودنـروید دریـغا ازخاکـسترنـارمن

اطراف تندیست ازشوق گشته جان سپارم

خـــبروصــل بیاری آنـدم به دل داغدار من

                            هردمیـــکه بـه نالـــیدنم بهانه  میشوی

                             بـــه عالم خـموش تـــنم ترانه میشوی

                             به هرتارسـازنغمـــه وصل تو  نواکـند

                             تــــا توازبـسترخیـــالم روانه  مـیشوی

                             ازدرد آوارگیـم هــیچ  ننـــالم از تـرس

                             تـاتوبه غربت سرای من لانه  میشوی

                             اگـر زندگی می برد شاخه خوشی مرا

                             تـو ، بــه نـخل وجــودم جوانه میـشوی

                             بـه محفل حریفانم چو شمع آب میشوم

                             بــــامن آنگه که آسـان بیگانه میشوی

                                ایـن نغــمۀ غمـین که سرآهنگ مــیزند

                         همــره غم به زخـم دـلم چنگ مــــیزند

                         به رفتنــــش، دل گرفتـه مـاتم تـدفــــین

                         همـچودیوانه هــا سـربه سنـگ مــیزند

                         عشق رسواگریست چوجارچی چارسو

                         که  پــشت پابــه نام وننگ مــــــیزند

                         صـبرخـودرابه چه مـنطق کـنم تعـــبیر

                         دلــیل اگــــرنبود سـخن ازجنـگ میــزند

                         فریـادازدلتــــنگی عــقده ها شـــدبلــــند

                         نی نـالــــه هــااز گــلوی تنـگ مــــیزند

                        عمرگــذرد بیــصدا،اما بگـــوش اهل دل

                         کــاروان نــوای داردوجـــرنگ مــــیزند

                         زیبـــانیست سخــنم،نـوآمـوز معـــذورم

                         تارازبی سری،سـاز بی آهنگ مـــیزند

                                 دلم همیشه زخیال وصـل تو میترسد

                                حـــــیابرده جــراتـش،زگفتـگومیترسد 

                                ترسم از مهــــــارتم نیست ونه از دام

                                دل صیادمن از رمیـدن آهومـــــیترسد

                                ززندگی ننالم گرپاره کردی جگـــــــرم

                                فرش از بی هنری گره رفــو میترسـد

                                دل از گله هایت به کجا بردشـ ـکایت ؟

                                مـردم دیده ام از خـم ابرومیــــــترسد

                                فضای سینه به جولان غم شده تنـگ

                                می جوش آمده، ازتنگی سبو میترسد

                                ترسیده ام از کسادی بازار مـــــــهر تو

                                 چوکاسب ایکه از فصل کاهو میترسـد

                                طفل نگاهم لرزد ازنظـــــربه ابـــــرویت

                                 چــومارگزیده از جنـبش مو میــــترسد

                                 ترســـــــم جزندامت از ره جــفانگیری

                                 زرفتن به یک مسیر موج آمو میترســد

                                 تا  رسیدم به تو ، باران شـد حـایل مــا

                                 آسمان هم از صحبت دوبـدو میــترسد

                                 لــــرزیده ام دایم،من از دیـو جـــــدایی

                                 چوکودک یکــه ازقصــه تـوتـو میـترسد

                          میرسم به وصل،ازسوزاضطراب می ترسم

                          میروم به این ره ، ازفریب سراب می ترسم

                          به پای دوست فناشدن شکار لحـظه هـاست

                          من امـا،ازتپـیدن به دام خــــــراب می ترسم

                          خامم به پختــن دل به دنبال یک شـــــعله ام

                          قطره ام که از تبخیـــــــــــرآفتاب می ترسم

                          اهل دل اندسنگ صــبور به عرض حال اما

                          نـــــــاله ام کزناشــــــنوایی جناب می ترسم

                          به خواب نامرادی ها سوختــــم از انتــــظار

                          گرچه بیـــدارم اما زکــیف خـواب می ترسم

                          تردید به کامم زهــــــرکم جراتی ریختـــــــه

                          انتخاب کردم زعاقــــــبت انتخاب می ترسم

           

 

              دگرز جنگ تو خسته ام،ناله ونفرین را نمیخواهم

 

              زین قصه ها گسسته ام،تلخ وشیرین را نمیخواهم

 

              چــنان ترسیده ام به خواب ، ازاقــدام بیداریم بــتو

 

              که ازتو به گردن هیــچ ، وبال نفرین را نمیخواهم

 

              ازآن خوراک کزکبابش صد خون جگرریزد به زیر

 

              گذشـــتم از انزجار،آن ســفره رنگـین رانمیخواهم

 

              تاآئیــنه دارشدم،دریغا آن طــراوت جوانی گذشــت

 

              من گریــزانم ازســیرخط ونقش چـین را نمیخواهم

 

              بسکه غروربه تـغافــل کشـید مـرابه بلـند پـروازی

 

              به خواب هم ذوق پـروازآن شـاهـین را نمـیخواهم

 

              اشارت موج را به استـادی گـزیدن زبیـنده تـربـود

 

              بسکه ترسیده ام زسکون،زخم بالین را نمیخواهم

 

              چنان خوگرفته ام، باویرانی وطن که بـعدمرگ هم  

          

              به گـلزاریکه ازغــیربـاشـد،تـدفیـــن را نمـیخواهم

 

 

 

                               من به چشمان خسته ات ، دل رنجدیده می بینم

                               به کناره رخسارزردت، اشک خشکیده می بینم

                               با جهانی ازفاصله ها ، تـرا با این تن مهــجور

                               از مـــــــرز خوشحالی بـیرون پاکشیده می بینم

                               تن نحیف تو تاب چنگال هـیولای فقرکجا کشد ؟

                               بمـــیدان  بـی حریـتی ، سـینه ها دریده می بینم

                               معصومیت نگاه تو آتش بخرمن هستی می زنـد

                               نگاه هـا ازین شــعله سـوزان رمــیده می بیـنـم

                               دلگــیرم  از احترامی که بـه تندیس  آرزوســـت

                               حیـف دل های که به انــتظار آرمــیده  می بـیـنم

                                تا امیــــــــدشود زیرپا ،  پای تو برهنه مـــیماند

                                گرآرزو نشــود زیر پا ، پسند یــــــــده می بــینم

                                تاآب طوفانیست ، کشتی شکسته،ناخدا حــیران

                                به تار عنکبوت سیاهی ، تـنت را تنـیده می بـینم

اگر صبرم به سرآید ، بیتوسروسمن را نمیخواهم

پژمرده گردم زار ، بیتو لطف چمن را نمیخواهم

بسکه درمیدان آرزومکردوست مانع از ظفرم شد

بیزارم از تقابل، جنگ وصلح دشمن را نمیخواهم

به امیدوصال تو ، به سوز گرمی آرزوها سوختم

سوختهء دلسردیم، لذت سردی بهمن را نمیخواهم

بسکه  بدام نیرنگ ها ، از خوش باوری ها افتادم

به مجلس مرگ هم ،ترحم این انجمن را نمیخواهم

هرمنزل صفا دارد ، اگرنیت ها مملو ازصفا باشد

من اگرخوبم وگربد،ویرانی این وطن را نمیخواهم

                                    گذشتن از نام و  ننگ مشکل هست

                                    حصول افتخار به چنگ مشکل هست

                                    تیر من  ،  به جای کج  نشانه  میرود

                                     بی تیاری ، قصدجنگ مشکل هست

                                     خاموشی عادتم نیست اما مجبورم

                                     قصه نمودن بادل تنگ مشکل هست

                                     به هر شکست من مکرء  نهفته  بود

                                     دانستن هررمزنیرنگ مشکل هست

                                     از گل  گذشتم  ، ز بیزاری  تب  خار

                                     آهن را همراهی زنگ مشکل هست

                                      شوق   اگر  بار  شود   به   ناگزیری  ،

                                      طی بادیه باپای لنگ مشکل هست

   چون به محک تجربه،سبک وسنگین شده بودم

                                                    به ترازوی عـدل تو ، لنـگه پائین شـــــده بودم

     به بــازی تـقدیر، چه فـریب ها که نهـفـته بــود

                                                   چون  بی تجربه بودم، نقـــش زمین شـده بـودم

     دیـرجنـبـیدنم مرا فــــــگــند بــــه دایـره انـزوا

                                                     محصوربه رنگها ، چــون گل قالین شـده بودم

     هرچــه بدم آمـده بود ، به دنبــالـــم آمـده بـــود

                                                      پـــروازشــعارم بــود ، زخم بالیـن شـده بـودم

     هرخـط زیـبای ، به نقــطه پایان میرسد آخــــر

                                                    ازهــجوم نفرین تو ، محاصره چــین شده بودم

     به مرگ گرفته بودی ، تا به تب راضی شــوم

                                                    چون اعـدامی زار ، محکوم نـفرین شــده بودم

     *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *

     به مفلـس فصل تنگدستی ، ایام پریشانی بـــود

                                                    چو امواج بـیزاری ، به دریـای طوفانی بـــود

     رفیق شـد پریشانی ، بی سروسامانی را ، اما

                                                    به سامان رسد کاریـکه ، دراو پـریشانی بــود

     زبان سرخ میدهـد ،  سرسبـز به بـاد نـابـودی

                                                     من آزموده ام که زخم ناسور، بد زبانی بـــود

     فاصله ازمردی تا بـه نامردی ،  بود یک قـدم

                                                      فتاده را یاری کردن ،  اقـتضای جوانی بـــود

     مظـلوم مثل آئینه ،  از پژواک صدا میلـــرزد

                                                     چـوموج ستیز ، جائیکه افکارشیــطانی بــــود

                                دنیـا میدان آزمایش هسـت ، نه جـای آســایش

                                عشق معرکه ایسـت که بمیدانـش قربانی بــود

                 عـاشـق بیچاره ، از هجریـار میترسد

                                             از سـوز وصـل  ودرد انتــظارمیترسد

                 دل را میکشاند، مجبوریت به تضرع

                                             زکــم لطفی طبیب ، دل بیـمار میترسد

                 شـهامت می طلـبد تخریب مـنزل مـار

                                            انگشـت فگـــار، ازنـیش خار میترسد

                 اگـــــردل گرم باشد جورسرما گذرد ،

                                             ازهـــــجر گـل ، بیچاره هزار میترسد

                 لـذت بیخودی ، عالمی دگـردارد مگر

                                             معـــتاد ز رعشـۀ حالت خمار میترسد

                  بفـکرتــو، سـودای این مـکاره بـازار

                                             دل من ، از خیال روز شـمار میترسد

                  تا نیـکی کنی ، نتیجه اش شــرمیشود

                                                         حـسن نظر،عاقبت اش دردسرمیشود

                  حقیقت تلخ هست ، گرچه صلاح بود

                                                           به حرف نیک ناصح گوش کرمیشود

                   هشـیار بـه علـم ، تعلـق خاطـر پذیرد

                                                            نهال بی پیوند ، آخر بی ثمر میــشود

                   هرچـه مـیدرخشـد طلا نیســت لیکـن

                                                             زجـدوجـهد خاک هم جلوه زرمیشود

                   آتـش بی دود آخر به شعله کشد هیزم

                                                             ســتمگر زآه مظــلوم دربدر مــیشود

                   از لـذت بکام ها، قـند زود آب شــود

                                                             ازدیـاد محفل ، بازار زرگر میــشود

                   از چشم بد،سنگ هم  ترک برمیدارد

                                                            عروس هم، ز واویلا ها نظر میشود

                                          مرگ زاسارت، نیکوترهست باربار

                                          صید ازطپـیدن بـدام ، ابـترمــیشـود

                                توقع چون بغض،ره گلو تنگ دارد

                                                     با روزگار خوش،آهنگ جنگ دارد

                                از بی هنران تکلیف توقع کم بــــود

                                                    هردرخت با ثمر،گـله از سنگ دارد

                                نالیدن از بخت بد، تســــلی دل نکند

                                                   هرجا روی،آسمان همین رنگ دارد

                                آینه را آخر، محتاج خاکســــترنمود

                                                    روزگارچه رخسـاررنگارنگ دارد

                                دیدحقارت،حــسن نظر را کم میکند

                                                  اگرنه ابـــــله هم پاس فرهنگ دارد

                                تاهمین آتش خم باشدوجوشیدن مـی

                                                  این قافــــله تا حــشرپای لنگ دارد